پایان سه سالگی
پایان سه سالگی به نام خدا
روزهای پایان سه سالگی هم به سرعت برق و باد گذشت... چقدر با بابا جون نشستیم و گذر این چهار سال و مرور کردیم... چقدر دوست داریم بردیا...
چقدر خدا رو شاکرم که تو رو وارد زندگی دو نفره من و بابایی کرد...
چقدر از دیدن قد و بالات حظ میبرم
قد پنجاه سانتی فسقلی از یه متر زده بالا... وزنه ترازومون عدد نزدیک هجده رو نشون میده...
بردیای عزیز تر از جان هم یه بند حرف میزنه... بردیا جون بعضی از حرفات و باید قاب گرفت و زد به دیوار...
ازم میپرسی مامان چه شربتی بلدی برام درست کنی? میگم هر چی دوست داشته باشی... بعد میای دستات و میذاری رو لپ مامان میگی مامان عزیزم من بهت افتخار میکنم....
خدایاحواست بهقلبم هست؟ ضربانش خیلی بالاست!
وقتی یه نیمروی ساده با آویشن برات درست میکنم... یه لقمه میخوری و میگی مامان م بهترین آشپزی دنیاست!
یا وقتی ازم عصبانی هستی میگی：ازت متوسفم مامان .... همون متاسف
حقیقتا میخوام زمان بایسته و من یه دل سیر مادر یه کوچولوی چهار ساله باشم...
چهار ساله ای که دیگه من حق دخالت تو هیچ کارش و ندارم.... قبل از خرید خط و نشون میکشه که خودم لباسامو انتخاب میکنم... بعدشم خودم میگم چه خوراکی میخورم....
خودم لباسامو میپوشم...
خودم تنهایی میرم wc
خودم کانال عوض میکنم... هر کدومو دوست داشتم میبینم...
بردیا... خودم تنهایییی هلاکتم...
